Achter het boek
Feiten, Fictie en de waarde van suggestie
Dat is misschien wel de essentie van hoe ik schrijf. De reis in mijn boek is een mythische reis, geïnspireerd door Joseph Campbell's The Hero with a Thousand Faces. De reis van de held is archetypisch: een blauwdruk voor innerlijke ontwikkeling. Oerinwijdingen vormden vroeger het ritme van het leven, waarin feit en mythe door elkaar liepen. In die geest is mijn roman ontstaan.
Tijdens mijn boekpresentatie sprak ik over vier lagen van betekenis: het letterlijke, het contextuele, het symbolische en het onzegbare. Mythen bevatten waarheden die niet letterlijk bewezen hoeven te worden om betekenisvol te zijn. Zo is ook dit boek een verhaal in historische context, dat tegelijk uitnodigt tot innerlijk inzicht. Het ingebed in gangbare theorieën. Maar de waarde zit met name in de suggesties die gedaan worden, niet als ultieme waarheid, maar als mogelijkheid.
Historische inspiratie
Het verhaal zich afspeelt in een mythische sfeer, is de historische context allesbehalve verzonnen. Elk personage en elke setting is geworteld in bestaande bronnen, theorieën of overleveringen — al is er bewust ruimte gelaten voor interpretatie en creatieve verbeelding. De werkelijkheid van de oudheid is fluïde; geschiedenis en mythe waren toen nog geen volledig gescheiden domeinen.
Boaz
De hoofdpersoon
Boaz is een fictief personage, maar geïnspireerd op de historische realiteit van de Babylonische ballingschap van het Joodse volk. In de oudheid was afkomst niet altijd een belemmering om toe te treden tot mystieke of religieuze tradities en tempels — bijzondere gaven, visie of toewijding wogen vaak zwaarder. Dat biedt de ruimte voor een figuur als Boaz, een outsider die zich via beproevingen en oefeningen in mystiek en zelfkennis verdiept in de mondelinge leer. Zo schijnt er dat in de tempel van Babylon ‘geleerden’ van over de hele wereld waren. Want priesters en geleerden waren in die tijd veelal dezelfde personen.
Morad
Beste vriend van Boaz/ ?
Morad is deels gebaseerd op Cambyses II, de zoon van Cyrus de Grote. Over hem is weinig met zekerheid bekend, behalve dat hij Egypte binnenviel en mogelijk een compleet leger verloor in de woestijn bij de tempel van Amon in Siwa. Herodotus beschrijft hoe dit leger spoorloos verdween in een zandstorm — een mythe die ik opnieuw heb verbeeld via het verhaal van Sybilla en Mara. Morad is daarmee een archetype van overmoed en machtsverlangen.
Kores
.
Kores verwijst direct naar Cyrus de Grote, de stichter van het Achaemenidische Rijk. Zijn veroveringen zijn historisch goed gedocumenteerd, onder andere op de Cyrus Cylinder. Hij staat bekend als een verlichte vorst, iemand die religieuze vrijheid toestond en zelfs werd geprezen in de Hebreeuwse Bijbel. Maar ook als groot veroveraar. In mijn verhaal vormt hij de geopolitieke achtergrond: de consolidatie van macht (het oude Perzische rijk) én de opkomst van de vuurtempel van Zarathustra.
Cambyses
.
Cambyses als zoon van Cyrus is dus feitelijk, maar mijn verhaal vermijdt exacte datering. Het leven — inclusief de mythe van het verdwenen leger — zijn behouden, maar in dienst gesteld van de innerlijke reis van mijn personages. Nadat hij zijn vader opvolgde veroverde hij Egypte, maar de tempel van Amon bleef buiten zijn bereik. Met als doel Egypte compleet te onderwerpen wilde hij de tempel veroveren. Dat mislukte en volgens de mythe werd Cambyses daarna langzaam ‘gek’, totdat hij uiteindelijk verraden werd.
Sybilla
Hoedster van het orakel en hogepriesteres van Amon
Sybilla is geïnspireerd op de Sybillen uit de oudheid — vrouwen die als zieneressen of priesteressen in extatische staat profetieën doorgaven. Ze zouden namens de goden spreken — en hun woorden werden vaak beschouwd als heilig of orakelachtig. Er waren er velen, verspreid over het oude Griekenland, Italië, Libië en zelfs Perzië. In mijn verhaal is zij de hoedster van het orakel en hogepriesteres van Amon in de oase van Siwa, gebaseerd op de historische tempel van Siwa. Haar kennis is ontleend aan de Egyptische gnostiek, en haar rol als hoeder van verborgen wijsheid is bewust gelaagd: zowel historisch als mystiek van aard, want zij vertegenwoordigde het innerlijk weten en de ontvankelijkheid.
De leraar
1e mentor van Boaz
De leraar is het klassieke archetype van de mentor in de reis van de held, maar met wortels in historische figuren. Denk aan Thales van Milete, die al in de zesde eeuw v.Chr. bekend stond om zijn reizen naar Egypte en Mesopotamië om daar esoterische kennis te vergaren. De leraar in mijn verhaal vertegenwoordigt deze brug tussen filosofie, waarneming en mystiek.
De meester
2e mentor van Boaz
De meester is een mystiek figuur, geïnspireerd op de traditie van Mozes als drager van verborgen kennis. Binnen de Kabbala wordt Mozes vaak gezien als de ontvanger van zowel de geschreven als de mondelinge Thora — de zichtbare en de verborgen wet. Deze dualiteit vormt de kern van Boaz’ oefeningen en zijn tocht door de woestijn, een plaats waar in veel mystieke tradities de overgang naar het innerlijk plaatsvindt.
NMRD/Nimrod
Azidahaka
NMRD/Nimrod verwijst naar de archetypische tegenstrever in mythen en religies. In de Bijbel een bouwer van torens, in Babylon mogelijk een goddelijke of demonische figuur, en in andere tradities een rebel tegen de hemelse orde. Ik heb deze figuur verbonden met Azidahaka, een draakachtig wezen uit de mythologie (van de vuurtempel) dat symbool staat voor duistere krachten. Hetzelfde zien we terug in Mardoek, de god van Babylon. Ook hij verkrijgt zijn macht door de oude goden te overwinnen. Hun samenhang is deels verzonnen, maar gebaseerd op hoe goden in de oudheid vaak met nieuwe namen of in nieuwe combinaties werden ‘gerecycled’. Zoals Mozes zelf mogelijk een verhalende echo is van oudere Mesopotamische figuren.
Mystiek & Symboliek
Mystiek is de verborgen stroom onder het verhaal. Veel van wat de personages meemaken of verwoorden, is symbolisch bedoeld — gelaagd en uitnodigend tot reflectie. De inspiratie komt uit verschillende esoterische bronnen.
Azidahaka en de draak van wijsheid
Zarathustra vormt de spirituele grondtoon. De leer van de Zoroastrische tempel en de Avesta’s, met hun nadruk op goede gedachten, goede woorden, goede daden, is door het hele boek verweven. Ook ceremonies, zoals die in hoofdstuk 5, zijn gebaseerd op Zoroastrische rituelen. Azidahaka, de draak van duisternis, komt letterlijk uit deze leer: een oersymbool van chaos en vernietiging, maar ook van transformatie door een test.
Tegenover deze staat de draak van wijsheid — een motief dat in oudere mythes juist positief werd geladen. In de Veda’s en oosterse geschriften staat de slang of draak vaak symbool voor kennis, transformatie of kosmische orde. In mijn verhaal krijgt de draak dus een dubbele betekenis: als verwoester én als poortwachter tot inzicht. Deze dualiteit is mede geïnspireerd door het werk van Blavatsky en andere theosofen.
Ecbatana, een stad uit duizenden
of zoals het nu heet: Hamadan, was niet zomaar een stad. In de oudheid stond zij bekend als het kloppend hart van het Medische en later het Perzische rijk, maar voor mij – en voor dit verhaal – is ze vooral het spirituele middelpunt van een vergeten tijdperk. Volgens Herodotus was de stad gebouwd in concentrische cirkels, als een kosmische mandala — een patroon dat sterk doet denken aan heilige geometrie. In de context van dit boek heb ik Ecbatana gekozen niet alleen vanwege haar politieke of militaire belang, maar vanwege haar symbolische waarde als zetel van inzicht en inwijding. In sommige overleveringen wordt gesuggereerd dat Zarathustra zelf hier zou hebben onderwezen of dat zijn leer er diep geworteld was. De stad vormde dus het spirituele decor waarin het vuur van bewustwording werd aangestoken. Ecbatana, met haar ligging op een kruispunt van beschavingen, stond bekend als een plek waar het innerlijk pad werd weerspiegeld in de uiterlijke vorm. Een stad als een wiel, met lagen die zich naar binnen vouwen – net als de lagen van bewustzijn. Voor mij was dat een krachtig symbool. De Uitverkorene van Ecbatana verwijst daarmee niet naar macht of afkomst, maar naar iemand die door de poorten van inzicht gaat — door de cirkels heen — en iets raakt wat voorbij kennis ligt: wijsheid
De val van de toren van Babylon
, die in de Bijbel wordt toegeschreven aan de hoogmoed van de mens, heb ik herverteld als gevolg van machtsstrijd. In het verhaal komt de vernietiging voort uit de botsing tussen Boaz en Morad, en de verovering van Babylon door Kores. Een creatieve herinterpretatie, maar geworteld in bestaande geschriften. Overigens zijn er ook verschillende wetenschappelijke theorieën over de werkelijk toren van Babylon en zijn ligging. Zie onder andere daarvoor De Etemenanki. Dit was een monumentale ziggurat in Babylon, gewijd aan de god Marduk, die vaak wordt beschouwd als de inspiratie voor de Bijbelse Toren van Babel. De naam betekent "Huis van het fundament van hemel en aarde".
De mystieke architectuur van het boek
Mystiek en de tempelleer vormen het hart van de roman. De leer van Zarathustra is aangevuld met elementen uit de Egyptische inwijdingsscholen, de hermetische traditie, de Kabbala en zelfs (pre-)Vedische teksten. De inwijdingen in het boek zijn geen exacte kopieën, maar ontstaan uit een synthese van verschillende spirituele stromingen. In mijn studie van oude broederschappen en geschriften ontdekte ik een diepere samenhang die ik heb proberen te verbeelden in verhaalvorm.
Ook de heilige geometrie en getallenleer zijn in het verhaal verweven. De symbolen, verhoudingen en structuur zijn gebaseerd op o.a. de leer van Pythagoras, de sefirot van de Kabbala en de Metatron Cube — een figuur die de essentie van universele harmonie symboliseert. Deze elementen vormen een verborgen (wetmatige) pad in het boek voor wie met aandacht leest en kijkt.
Verhaal, ritueel en symbool zijn in mijn roman één geworden — als uitnodiging tot contemplatie. Want het zijn juist de symbolische lagen die uitnodigen tot herlezen, tot stilstaan, tot vragen stellen. Net zoals in elke mystieke leer: het gaat niet om het antwoord, maar om de verdieping die de vraag oproept.
Het verhaal v.s De (innerlijke) reis
Hoewel het verhaal fictief is, zijn de thema’s werkelijk. Elk hoofdstuk raakt een archetypische laag van de reis:
- De oproep tot avontuur
- De ontmoeting met de mentor
- De afdaling in het onbekende
- De beproevingen en inzichten
- De terugkeer met een nieuw perspectief
De dromen, scènes en dialogen zijn bedoeld als verbeelding van de innerlijke reis die we allemaal kunnen maken. Elk personage is een spiegel; hun ontwikkeling is een uitnodiging tot eigen reflectie. De reis is écht – al speelt hij zich af op het toneel van de verbeelding die je kan projecteren op je eigen reis.
Meer zoals dit?!
Deze pagina loopt hier af, wil je meer leren over het boek? Stuur mij een berichtje via de contact pagina en dan heb ik misschien nog wel een leuk extraatje voor je liggen over alle geheimen uit het boek.. Wees er snel bij, want er is maar een beperkte oplage!
